Kielder Water and Forest Park - 13/16 maart 2009
Op vrijdag de 13e maart trokken Banane bikers Stefan en Nielz er met de veren op uit naar IJmuiden, om daar de boot naar Newcastle te nemen. Een door DFDS georganiseerd weekend mountainbiken met Bart Brentjens in Noord Oost Engeland staat op de planning. Aangekomen op de parkeerplaats van de ferry naar Newcastle verraden onze reisgenoten zich met hun mountainbikes achterop of achterin de auto. Een groep van ongeveer 50 mtbikers heeft zich ingeschreven om deel te nemen aan het weekend. Nadat we de auto in de ferry hebben geparkeerd en de weg naar onze hutten hebben gevonden, kan de vakantie dan echt beginnen.
Die avond krijgen we om 22 uur een briefing in het restaurant van Alex, de vrolijke local uit Kielder, werkzaam bij de Engelse Forestry Commission, en Bart Brentjens, die ons verteld wat hij van het weekend verwacht. Na de briefing hebben we er al helemaal zin in, we weten een beetje wat we kunnen verwachten, maar nog steeds niet helemaal precies… We zoeken daarom onze hut maar op tijd op, om ’s morgens fit aan de dag te kunnen beginnen.
Bij aankomst zaterdagmorgen in Newcastle moeten we nog zo’n 110 km rijden naar het Kielder Water and Forest Park, dat ten noord-westen van Newcastle, tegen de Schotse grens gelegen is. Het rijden naar Kielder is absoluut geen straf, we rijden over mooie idyllische heuvelachtige landweggetjes naar Kielder. Helaas krijgt onze auto kuren, met Kielder in het zicht (misschien toch de banaan mee moeten nemen?). Er begint een lampje te knipperen en de auto trekt niet meer, wat lastig is in zo’n heuvellandschap. Aangekomen bij Kielder Castle besluiten we na een check van de locale Wil de Mulder de auto maar gewoon op de parkeerplaats te laten staan en er zondag avond op ons gemak mee terug te totteren naar de boot. Eerst maar eens genieten van de prachtige tracks die ze in Kielder hebben aangelegd.
Kielder Water en Forest Park is een park met mountainbike routes voor vrijwel iedere mountainbiker. Het park is opgezet met hulp van zo’n 900.000 pond aan subsidies. Een enthousiaste groep vrijwilligers heeft de routes uitgestippeld, welke door locale aannemers zijn aangelegd. Vervolgens hebben dezelfde vrijwilligers zichzelf uitgeleefd met het aanleggen van verschillende obstakels op de routes, waardoor je overal springbulten en rock-sections vindt. Meer informatie over Kielder Water en Forest Park vind je op: http://nl.visitnortheastengland.com/mtb/routes/kielder
De routes hebben verschillende kleuren, groen is eenvoudig, blauw gemiddeld, rood is moeilijk en zwart is voor experts. En dat laatste is niet gelogen… Je niveau kun je makkelijk toetsen door de behendigheidslus van ongeveer een kilometer, bij de parkeerplaats van het park te rijden. Hier kun je kiezen voor een rode of zwarte lus, en kun je alvast oefenen op diverse obstakels, zoals een stukje North Shore en diverse rots partijen. Na enkele rondjes over het oefen parcours gereden te hebben, geeft Brentjens hier en daar wat aanwijzingen, zo heeft vrijwel iedereen teveel lucht in zijn banden zitten. 1.8 bar vind Brentjens al aan de hoge kant voor dit soort terrein, zo legt hij uit. Verder geeft hij aanwijzingen over het nemen van een rotspartij.
Als iedereen gewend is aan het parcours, gaan we in peleton naar een nieuw stuk single trail nabij Kielder Observatory station, dat onlangs is uitgezet en nog niet is afgebeeld op de routekaarten. In de beklimming word de diversiteit aan moutainbikers al duidelijk, vooral de gidsen laten het afweten en staan zich erover te verbazen dat die Hollanders zo goed kunnen klimmen. De afdaling over de single track is een waar feest, waar zelfs het druilerige weer geen afbreuk aan kan doen; snelle singletracks in een geweldige omgeving. Dat beloofd nog wat voor de rest van het weekend!
In de middag wordt de groep opgedeeld in tweeën. Wij gaan met de snelle groep op weg naar de Deadwater, de hoogste berg in de omgeving, van waaruit je overzicht hebt van Newcastle tot Schotland, zo is het verhaal. Voor het uitzicht doen we het natuurlijk niet alleen, de Deadwater trail staat bekend, omdat dit het meest heftige parcours van het Kielder Park is, met uitsluitend rode en zwarte routes. En het wordt inderdaad alleen maar mooier! ’s Morgens hadden we al een mooie downhill meegemaakt, maar de singletracks van de Deadwater trail overtroffen deze ervaring weer met een nieuwe geweldige ervaring.
Bovenop de Deadwater waaide het ontzettend hard. Zo hard dat je bijna van je fiets geblazen werd. De enige oplossing; fiets onder een helling van ongeveer 45 graden en de wielen proberen in het rechter spoor te houden, zodat je het linker spoor nog als reserve hebt (en dat had ik regelmatig nodig). Ondanks dat de complete Deadwater trail slechts een kleine 25 km lang is, is het absoluut de moeite waard om er dat hele eind voor te reizen. Het is inmiddels 16 uur als we terug komen op de parkeerplaats, en we gaan ons beraden over hoe we terug komen bij het hotel dat 70 km verderop ligt.
Aangezien onze auto kuren had, konden we gelukkig een lift regelen bij onze reisgenoten (Gerko, Patman en Bertman hartstikke bedankt!). Daardoor konden we de auto gewoon in Kielder laten staan, en hoefden we slechts te hopen dat we de boot haalden op zondag. Bart Brentjens was zo aardig om onze fietsen een lift naar het hotel te geven, wij waren blij dat hij werd gesponsord door Opel met een ingebouwde fietsendrager (Bart en mecanicien ook hartstikke bedankt daarvoor!).
De oprijlaan van het hotel verraadde dat al deze aan de luxe kant was. Het vijf sterren hotel was ontzettend chique, alleen was het jammer dat het geplande gezamenlijk diner niet door bleek te gaan, omdat de keuken dat niet aan kon. Hierdoor werd iedereen gedwongen op eigen gelegenheid te eten. De comfortabele bedden die bij een 5-sterren hotel horen konden we gelukkig wel gebruiken. Ook deze avond werd geen late, de lichtjes gingen al vroeg uit.
In de vroege ochtend vertrokken we weer in de richting van Kielder, om nog zo lang mogelijk te kunnen genieten van de geweldige trails. Stefan en ik besloten op eigen gelegenheid de Deadwater trail nog eens te rijden, deze keer wisten we wat ons te wachten stond en hoefden we geen rekening te houden met mede rijders. Het ging daarom een heel stuk sneller dan de dag ervoor, maar saai was het absoluut niet, om dezelfde route in 2 dagen te rijden. In tegendeel! Wederom genoten we ontzettend van de route. Op een klim komen we een groep tegen die onder leiding van Brentjens de Deadwater omhoog aan het fietsen is. Bart zit ook zichtbaar te genieten van het plezier wat wij ‘gewone’ mtb’ers hebben in zijn sport en zit zelfs uitgebreid vakantiefoto’s te knippen voor zichzelf. Ik geniet op mijn beurt van het omhoog mogen fietsen naast Nederlands mountainbike icoon nr. 1.
Terug aangekomen op de parkeerplaats blijken we zelfs nog tijd over te hebben, voordat we onze weg terug moesten vervolgen naar de boot. We besloten daarom om ook de route naar het Observatory station nog eens te nemen. Samen met Gerko zetten we nog een aantal mooie vergezichten op de plaat.
Om 12.45 uur stappen we in de auto, benieuwd of we het voor elkaar krijgen om 16.15 uur in Newcastle te zijn (uiterste checkin tijd van de boot). We rijden op ons gemak over de heuvels (bergaf zo hard als het kan, om telkens een aanloop bergop te hebben) en halen komen uiteindelijk al om 15.15 uur in Newcastle aan, ruim op tijd dus. Onderweg passeren we Bart Brentjens nog, die besloten had om het stuk terug naar de boot maar gewoon op de fiets af te leggen, hij moest uiteindelijk nog wat trainen voor zijn Cape Epic avontuur een week later.
Terug op de boot, zondagavond. Na een gezamelijke evaluatie van het weekend kregen we allemaal een bidon van het nieuwe team van Bart Brentjens (www.mountainbikeracingteam.nl) en begeven de meeste zich naar de bar om nog wat mooie kiekjes te maken. Vanavond mag het wat later worden.
Nielz
PS. De Focus heeft het terug naar de 8-zaligheden gered,
het euvel: een kapotte bobine.
Gelezen op internet:
|