Vulkanbike Marathon - Daun 12 september 2009

Op vrijdag 11 september trokken Banane bikers Stefan en Niels richting de Duitse Vulkaan Eifel om op zaterdag 12 september mee te doen aan de Vulkanbike Marathon. Nadat de spullen waren gedropt in het Fithotel in het plaatsje Öbersdorf, op 6 km van Daun, was het tijd om de startnummers af te halen in het centrum van Daun. Bij het afhalen van de nummers worden we aangenaam verrast door de professionaliteit van de organisatie. Ook de kalender die we krijgen valt goed in de smaak.

We besluiten na het in ontvangst nemen van de nummers niet te blijven voor de pasta-party, maar op ons gemak wat te gaan eten in het hotel. We blijken niet de enige Nederlanders te zijn die het Fithotel als uitgangsbasis voor de Vulkanbike Marathon hebben uitgekozen. Ook oude bekende, Bart Brentjens, vriend van Le Banane (zie verslag Kielder 09), verblijft in het hotel. ’s Avonds blijkt er tevens een andere Kempische delegatie in het hotel geboekt te hebben, wat uiteraard gezelligheid oplevert in de avonduren. Maar niet te laat, want morgenvroeg staat het wekkertje op 7.00 uur.

Na het ontbijt vertrekken we in de richting van Daun. We besluiten de fiets te nemen, om zo even warm te kunnen rijden, 6km is immers goed te doen. Aangekomen in Daun blijkt het even zoeken naar de goede startvakken. Na wat rondvragen komen we in een goed startvak van de 85 km marathon te staan. De halve marathon (60 km) en de kurz strecke (38 km) blijken netjes na ons te starten, zodat we het eerste stuk in ieder geval niet teveel verkeer hoeven te verwachten. Op de marathon lengte blijken dit jaar 547 deelnemers van start te gaan. Ook Bart, van de andere Kempische bike-delegatie, blijkt bij ons in het startvak te staan, waar de andere 3 bikers zich tussen de wedstrijdrijders hebben weten te nestelen. Nadat het startschot klinkt, gaan we onder luid applaus van het publiek (nu al bijna kippenvel) van start. Door de speakers klinkt de slogan: Yeeeeehaaaaa, macht Euch bereit für den Ritt auf den Vulkanen!

De eerste kilometers gaan makkelijk, het licht glooiend parcours gaat over brede skutterspaai. Na de eerste klim tekent het verschil zich al direct af tussen de bikers. Na 10 km is het verdacht rustig op het parcours, zonder files heeft het hele veld zich mooi verdeeld. We houden het hoogteprofiel in de gaten en weten zo precies wat ons te wachten staat. De toeschouwers die overal langs het parcours staan zijn een geweldige steun in de rug, dat maakt zo’n marathon toch wel erg speciaal. De stops zijn minder dan wat we verwacht hadden, het assortiment is niet uitgebreid en er is geen sportdrank beschikbaar, enkel water met koolzuur, appelsap met koolzuur of cola. Niet echt drinken voor een mountainbike marathon, zo vinden we. Dan maar schudden met de bidon, om het koolzuur eruit te krijgen.

Het parcours voert door een mooie omgeving, maar we blijven over de tweebaans schutterspaden rijden, het is dus niet echt een technisch parcours. Wel een snel parcours, want de ondergrond ligt er perfect bij. Vlak voor de stop, in een grasveld wat stijl omhoog gaat, komen we Bart weer tegen, die last heeft van zijn rug en het even rustig aan doet. Nadat hij op de tweede stop zijn zadel wat heeft verzet blijkt het weer wat beter te gaan. Stefan pakt zijn eigen tempo als Niels en Bart er na de tweede stop een tandje bovenop zetten.

Die Vulkanen blijken trouwens echt stijle rotzakken te zijn. Als we aan het eind van de ronde op de hoogtemeter van de polar kijken, zien we dat we beklimmingen tot wel 27% voor onze kiezen hebben gehad en afdalingen tot wel 29%. De beklimmingen zijn lang en naarmate de rit vordert gaan ze zeer doen. Op elke klim staan er meer kramp-gevalletjes langs de kant. Op een mooie downhill, op 10 km voor het einde rijd Bart zijn tubeless band van de velg. Na wat gestuntel met binnenbanden verliezen we toch zeker wel een half uur en is Stefan inmiddels ook weer bij. We rijden we met z’n drieën naar de finish, na nog een paar stijle klimmen langs het Gemünder Maar.

De streep blijkt wat dichterbij te liggen dan verwacht. De laatste 5 km gaan over asfaltpaden terug naar het centrum van Daun, waar we 5:03 hr. op de klok zien staan als we gezamelijk over de streep komen. Aan de finish is alles wederom goed geregeld, de gratis pasta is wat zout, maar ach, het idee is goed. Nadat we de 6 km terug naar het hotel op ons gemak hebben afgelegd, en nog even op de kamer mogen douchen van de aardige Nederlandstalige hoteleigenaren, rijden we weer terug naar de Kempen.

Terugkijkend zijn we weer een hele ervaring rijker in een gebied waar we nog niet veel zijn geweest. Ook achter deze marathon kunnen we weer een kruisje zetten. Yeeeeeehaaaaa!

Nielz

www.vulkanbike.de